Werset dnia — Mt 9:1-17

⁽¹⁾ I wsiadł do łodzi, przeprawił się na drugą stronę i przybył do swojego miasta.

⁽²⁾ I oto przynieśli Mu ułożonego na posłaniu sparaliżowanego. A gdy Jezus zobaczył ich wiarę, zwrócił się do sparaliżowanego: Bądź dobrej myśli, dziecko, twoje grzechy są ci odpuszczone.

⁽³⁾ I oto niektórzy ze znawców Prawa stwierdzili w sobie: Ten obraża Boga.

⁽⁴⁾ Jezus zaś, gdy zobaczył ich myśli, powiedział: Dlaczego o złych rzeczach w myślicie swoich sercach?

⁽⁵⁾ Bo co jest łatwiej: Powiedzieć: Odpuszczone są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź?

⁽⁶⁾ Jednak abyście się przekonali, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczać grzechy – tu zwrócił się do sparaliżowanego – Wstań, weź swoje posłanie i idź do swego domu.

⁽⁷⁾ Wówczas wstał i odszedł do swego domu.

⁽⁸⁾ Na ten widok tłumy przestraszyły się i oddały chwałę Bogu, który dał ludziom taką władzę.

⁽⁹⁾ Gdy Jezus odchodził stamtąd, zobaczył człowieka imieniem Mateusz, siedzącego przy stole celnym. Zwrócił się do niego: Chodź za Mną. A on wstał i poszedł za Nim.

⁽¹⁰⁾ I stało się, gdy spoczywał w domu przy stole, że wielu celników i grzeszników przyszło i zaczęło dołączało do Jezusa i Jego uczniów przy stole.

⁽¹¹⁾ Faryzeusze widząc to, zaczęli mówić do Jego uczniów: Dlaczego wasz Nauczyciel je z celnikami i grzesznikami?

⁽¹²⁾ Po usłyszeniu tego [Jezus] stwierdził: Lekarza nie potrzebują zdrowi, lecz ci, co się mają źle.

⁽¹³⁾ Idźcie i nauczcie się, co to znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników.

⁽¹⁴⁾ Wtedy podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, a Twoi uczniowie nie poszczą?

⁽¹⁵⁾ Jezus im odpowiedział: Czy goście weselni są w stanie się smucić, dopóki jest z nimi pan młody? Przyjdą jednak dni, gdy pan młody zostanie im zabrany – i wtedy będą pościć.

⁽¹⁶⁾ Nikt zaś nie naszywa na stary płaszcz łaty z płótna, które się jeszcze nie zbiegło w praniu, bo takie jego wypełnienie ściąga [brzegi] płaszcza i rozdarcie staje się gorsze.

⁽¹⁷⁾ Nie wlewają też młodego wina w stare bukłaki, w przeciwnym razie bukłaki pękają, wino wycieka, a [same] bukłaki idą na straty. Ale młode wino wlewają do nowych bukłaków – i tak chroni się jedno i drugie.