Werset dnia — Mt 9:18-38

⁽¹⁸⁾ Gdy to do nich mówił, oto przyszedł pewien przełożony [synagogi] i oddając Mu pokłony powiedział: Moja córka doszła teraz do końca, ale przyjdź, połóż na nią swą rękę, a będzie żyła.

⁽¹⁹⁾ Wówczas Jezus wstał i wraz ze swoimi uczniami poszedł za nim.

⁽²⁰⁾ A oto kobieta, która krwawiła dwanaście lat, podeszła z tyłu i dotknęła skraju Jego płaszcza.

⁽²¹⁾ Powtarzała sobie bowiem: Jeśli bym tylko dotknęła Jego płaszcza, będę ocalona.

⁽²²⁾ Jezus zaś obrócił się, zobaczył ją i powiedział: Bądź dobrej myśli, córko, twoja wiara cię ocaliła. I od tej godziny kobieta była ocalona.

⁽²³⁾ Gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego i zastał tam flecistów oraz zrozpaczony tłum,

⁽²⁴⁾ powiedział: Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, lecz śpi. I zaczęli się z Niego wyśmiewać.

⁽²⁵⁾ A gdy wygnano tłum, wszedł, ujął ją za rękę – i dziewczynka wstała.

⁽²⁶⁾ I rozeszła się wieść o tym po całej tamtej ziemi.

⁽²⁷⁾ Gdy Jezus stamtąd odchodził, szli za Nim dwaj niewidomi i krzyczeli: Zmiłuj się nad nami, Synu Dawida!

⁽²⁸⁾ A po Jego wejściu do domu, niewidomi ci podeszli do Niego. Jezus ich zapytał: Czy wierzycie, że jestem w stanie to uczynić? Odpowiedzieli: Tak, Panie!

⁽²⁹⁾ Wówczas dotknął ich oczu, mówiąc: Niech się wam stanie według waszej wiary.

⁽³⁰⁾ I otworzyły się ich oczy. A Jezus nakazał im surowo, mówiąc: Uważajcie, niech nikt się o tym nie dowie!

⁽³¹⁾ Oni jednak, gdy wyszli, rozpowiedzieli o Nim po całej tamtej ziemi.

⁽³²⁾ Gdy oni wychodzili, przyprowadzono Mu niemego opętanego człowieka.

⁽³³⁾ Po wypędzeniu demona niemy przemówił. A tłumy ogarnięte zdumieniem powtarzały: Nigdy coś takiego nie pojawiło się w Izraelu.

⁽³⁴⁾ Faryzeusze zaś utrzymywali: Wygania demony w [mocy] władcy demonów.

⁽³⁵⁾ I obchodził Jezus wszystkie miasta i wioski, nauczał w ich synagogach, głosił ewangelię Królestwa i uzdrawiał wszelką chorobę oraz wszelkie niedomaganie.

⁽³⁶⁾ A gdy zobaczył tłumy zlitował się nad nimi, gdyż były udręczone i porzucone jak owce niemające pasterza.

⁽³⁷⁾ Wtedy zwrócił się do swoich uczniów: Żniwo wprawdzie wielkie, lecz robotników mało.

⁽³⁸⁾ Poproście zatem Pana żniwa, aby wygnał robotników na swoje żniwo.