Werset dnia — 2 Kor 5:1-21

⁽¹⁾ Wiemy bowiem, że jeśli nasze ziemskie mieszkanie, ten namiot, się rozpadnie, mamy budowlę od Boga, mieszkanie zbudowane nie rękoma, wieczne – w niebie.

⁽²⁾ Bo i w tym wzdychamy, tęskniąc za przyobleczeniem naszej siedziby z nieba,

⁽³⁾ jeśli tylko przyobleczeni, a nie nadzy będziemy znalezieni.

⁽⁴⁾ Bo i będąc w tym namiocie wzdychamy obciążeni, ponieważ nie chcemy zdjąć, lecz przyoblec się, aby to, co śmiertelne, zostało pochłonięte przez życie.

⁽⁵⁾ A tym, który nas do tego właśnie przysposobił, jest Bóg, który dał nam zadatek Ducha.

⁽⁶⁾ Zawsze zatem jesteśmy ufni i wiemy, że mieszkając w ciele, jesteśmy u dala od Pana;

⁽⁷⁾ przez wiarę bowiem postępujemy, a nie przez to, co się widzi.

⁽⁸⁾ Jesteśmy zaś ufni i wolelibyśmy raczej wyprowadzić się z ciała i zamieszkać u Pana.

⁽⁹⁾ Dlatego też stawiamy sobie za cel, aby czy mieszkamy, czy się wyprowadzamy, Jemu się podobać.

⁽¹⁰⁾ Wszystkim nam bowiem trzeba się będzie pokazać przed sędziowskim krzesłem Chrystusa, aby każdy sobie odebrał to, co poprzez ciało [zrobił], i ze względu na to, czego dokonał – czy to dobrego czy złego.

⁽¹¹⁾ Znając zatem strach Pana, przekonujemy ludzi, dla Boga zaś staliśmy się jawni, spodziewam się też, że i w waszych sumieniach stało się jawne.

⁽¹²⁾ Nie polecamy wam siebie ponownie, lecz dajemy wam sposobność do chluby z powodu nas, abyście mieli [coś] przeciw tym, którzy chlubią się twarzą, a nie [tym, co] w sercu.

⁽¹³⁾ Bo jeśli szalejemy, to dla Boga, a jeśli jesteśmy przy zdrowych zmysłach – to dla was.

⁽¹⁴⁾ Gdyż miłość Chrystusa przynagla nas, którzy stwierdziliśmy, że jeden zamiast wszystkich umarł, a zatem wszyscy umarli;

⁽¹⁵⁾ a umarł zamiast wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie żyli, ale dla Tego, który zamiast nich umarł i został wzbudzony.

⁽¹⁶⁾ Z tego powodu od teraz nikogo nie znamy według ciała; i jeśli nawet Chrystusa poznaliśmy według ciała, od teraz już [Go] tak nie rozpoznajemy.

⁽¹⁷⁾ Dlatego jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto nastało nowe.

⁽¹⁸⁾ A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Chrystusa i powierzył nam posługę pojednania,

⁽¹⁹⁾ jako że Bóg w Chrystusie świat z sobą pojednuje, nie poczytując im ich upadków, i zlecił nam Słowo pojednania.

⁽²⁰⁾ Zamiast Chrystusa niesiemy więc poselstwo, jakby [samego] Boga, który przez nas wzywa; zamiast Chrystusa błagamy: Dajcie się pojednać się z Bogiem.

⁽²¹⁾ [On] Tego, który nie poznał grzechu, zamiast nas uczynił grzechem, abyśmy my w Nim stali się sprawiedliwością Boga. 2 list do