Biblijne wymagania wobec duchownych obejmują umiarkowanie w jedzeniu
Paweł w listach do Tymoteusza i Tytusa wymaga od starszych trzeźwości i umiarkowania, także wobec pokarmu. Jak to wygląda dziś w polskich kościołach?
Apostoł Paweł w Pierwszym Liście do Tymoteusza oraz w Liście do Tytusa wymienia cechy, którymi powinien odznaczać się starszy lub biskup. Wśród nich wskazuje trzeźwość i umiarkowanie. Amerykański duchowny Mark Driscoll przywołuje te fragmenty, zwracając uwagę, że umiarkowanie dotyczy nie tylko alkoholu, lecz także jedzenia. Nadmierne objadanie się, nazywane obżarstwem, staje się w wielu wspólnotach problemem osłabiającym wiarygodność chrześcijańskiego świadectwa.
Wymagania Pisma Świętego wobec przywódców
Paweł pisze w Pierwszym Liście do Tymoteusza, że biskup powinien być „trzeźwy, umiarkowany, przystojny, gościnny, zdolny do nauczania, nie oddany winu”. Podobnie w Liście do Tytusa czytamy, że starszy ma być „nie oddany winu, nieskłonny do gniewu, lecz umiarkowany”. Przymioty te odnoszą się do całej sfery cielesnych pragnień, które – jeśli pozostają nieopanowane – odbierają jasność umysłu i podważają wiarygodność świadectwa.
Driscoll podkreślił, że otyłość duchownych często wynika z braku umiarkowania oraz z przyzwolenia na nadmierne jedzenie w niektórych środowiskach. Porównał ją do nadużywania alkoholu, które Pismo Święte również potępia w przypadku osób prowadzących lud Boży. Niezależnie od tradycji zasada pozostaje ta sama: ten, kto naucza Słowa, powinien być wolny od nałogów i nieopanowanych pragnień.
Nadwaga wśród duchownych nie jest wyłącznie kwestią medyczną. Może także świadczyć o stanie duchowym wspólnot, które przestały wymagać od swoich przywódców dyscypliny w trosce o ciało. W jednym z seminariów duchownych Driscoll zauważył, że kandydatom do służby szkodzi nie tyle picie alkoholu, ile brak panowania nad apetytem. Obserwacja ta ukazuje szerszy problem: tolerowanie jednych przewinień przy jednoczesnym potępianiu innych.
Przez dziesięciolecia różne tradycje protestanckie piętnowały jedne nałogi, a tolerowały inne. Tymczasem każdy, kto naucza Słowa, powinien zachowywać jasność umysłu i dbać o wiarygodność. Gdy duchowny nie jest już w stanie dostrzec Biblii, którą upuścił na podłogę, problem wykracza poza jego osobiste sprawy i rodzi pytanie o wierność powołaniu.
Również w Polsce, gdzie wspólne posiłki po nabożeństwach są stałym elementem życia wielu kościołów, wśród duchownych pojawiają się podobne pytania o samokontrolę. Choć statystyki dotyczące otyłości różnią się od amerykańskich, zadanie pozostaje takie samo: duchowny powinien dawać przykład panowania nad ciałem, aby jego świadectwo nie traciło wiarygodności. Biblia nie czyni w tej kwestii różnicy między napojami a pokarmami – w obu sferach wzywa do umiarkowania.
Regularne uczestnictwo w życiu kościoła nie chroni automatycznie przed brakiem dyscypliny. Panowanie nad sobą wymaga świadomego wysiłku i odpowiedzialności przed wspólnotą. Polskie kościoły, niezależnie od tradycji, stoją przed tym samym zadaniem: powinny przypominać o biblijnych wymaganiach wobec przywódców. Historia ta pokazuje, że wierność powołaniu obejmuje również codzienne decyzje dotyczące ciała.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
