Werset dnia — Mt 8:18-34

⁽¹⁸⁾ Jezus zaś, widząc tłum wokół siebie, rozkazał przeprawić się na drugą stronę.

⁽¹⁹⁾ Wtedy podszedł pewien znawca Prawa i zwrócił się do Niego: Nauczycielu, pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz.

⁽²⁰⁾ A Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory i ptaki niebieskie gniazda, ale Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

⁽²¹⁾ A inny spośród Jego uczniów powiedział: Panie, pozwól mi najpierw odejść i pogrzebać mojego ojca.

⁽²²⁾ Jezus na to: Chodź za Mną i zostaw umarłym grzebanie ich umarłych.

⁽²³⁾ Gdy wsiadł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie.

⁽²⁴⁾ I oto na morzu zerwała się potężna burza, tak że łódź była przykrywana przez fale. On natomiast spał.

⁽²⁵⁾ Wtedy podeszli, obudzili go i mówią: Panie, uratuj [nas], giniemy!

⁽²⁶⁾ A On na to: Dlaczego jesteście przestraszeni, małowierni? Następnie wstał, skarcił wiatry i morze – i nastała wielka cisza.

⁽²⁷⁾ Ludzie zaś pytali zdumieni: Kim On jest, że nawet wiatry i morze są Mu posłuszne?

⁽²⁸⁾ A gdy przybył na drugą stronę, do kraju Gadareńczyków, wyszli z grobów i przyszli Mu naprzeciw dwaj opętani, bardzo groźni, tak że nie było mocnego, aby przejść tą drogą.

⁽²⁹⁾ I oto tak wrzasnęli: Co nam i Tobie, Synu Boga? Przyszedłeś tu przed czasem dręczyć nas?

⁽³⁰⁾ Daleko zaś od nich pasło się duże stado świń.

⁽³¹⁾ Wówczas demony zaczęły Go prosić: Skoro nas wyganiasz, to poślij nas w tę trzodę świń.

⁽³²⁾ I powiedział im: Idźcie! One zaś wyszły i weszły w świnie. I oto runęło całe stado w dół urwiska do morza i zginęła w wodach.

⁽³³⁾ Pasterze natomiast uciekli, a gdy przyszli do miasta, donieśli o wszystkim, także tym, co dotyczyło opętanych.

⁽³⁴⁾ I oto całe miasto wyszło na spotkanie Jezusa, a gdy Go zobaczyli, poprosili, aby odszedł z ich granic.