Werset dnia — Mt 14:22-36

⁽²²⁾ I zaraz ponaglił uczniów, aby wsiedli do łodzi i popłynęli przed Nim na drugą stronę, zanim rozpuści tłumy.

⁽²³⁾ Po rozpuszczeniu tłumów wstąpił samotnie na górę, aby się pomodlić. A z nastaniem wieczoru, był tam sam.

⁽²⁴⁾ Łódź natomiast była już wiele stadiów od brzegu, nękana przez fale, ponieważ wiatr był przeciwny.

⁽²⁵⁾ A o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po morzu.

⁽²⁶⁾ Uczniowie natomiast, gdy zobaczyli Go idącego po morzu, przestraszyli się i mówili sobie, że to jest zjawa, a ze strachu wykrzyknęli.

⁽²⁷⁾ Jezus natomiast natychmiast zwrócił się do nich: Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!

⁽²⁸⁾ Wtedy odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie.

⁽²⁹⁾ A On na to: Przyjdź. I Piotr wyszedł z łodzi, szedł po wodzie i przyszedł do Jezusa.

⁽³⁰⁾ Jednakże widząc potężny wiatr, zląkł się i, gdy zaczął tonąć, zawołał: Panie, ratuj mnie!

⁽³¹⁾ Jezus zaś natychmiast wyciągnął rękę, uchwycił go i powiedział: O małowierny, dlaczego zwątpiłeś?

⁽³²⁾ A gdy weszli do łodzi, wiatr ustał.

⁽³³⁾ Ci zaś, którzy byli w łodzi, pokłonili się Mu i stwierdzili: Naprawdę, jesteś Synem Boga.

⁽³⁴⁾ Po przeprawieniu się dotarli do ziemi przy Genezaret.

⁽³⁵⁾ Ludzie z tego miejsca rozpoznali Go i rozesłali wiadomość po całej tej okolicy, tak że przyprowadzili do Niego wszystkich, którzy się mieli źle,

⁽³⁶⁾ i zaczęli Go prosić, aby mogli dotknąć choćby rąbek Jego szaty – i ci wszyscy, którzy dotknęli, zostali ocaleni.