Werset dnia — Dz 27:9-26

⁽⁹⁾ A że upłynął znaczny czas i żegluga była już niebezpieczna, bo i okres postu już minął, Paweł przestrzegał ich:

⁽¹⁰⁾ Mężowie, wiem z doświadczenia, że żegluga będzie ze szkodą i wielką stratą nie tylko dla ładunku i statku, ale i dla naszych dusz.

⁽¹¹⁾ Setnik jednak bardziej ufał sternikowi i właścicielowi statku niż temu, co było mówione przez Pawła.

⁽¹²⁾ A ponieważ przystań była nieodpowiednia dla przetrzymywania statków przez zimę, większość powzięła postanowienie, aby stamtąd odpłynąć i, o ile można dostać się do Feniksu, aby przezimować w przystani na Krecie, patrzącej na południowy zachód i półno

⁽¹³⁾ Gdy zaś powiał łagodny wiatr z południa, sądząc, że dopną celu, podnieśli kotwicę i płynęli bliżej Krety.

⁽¹⁴⁾ Jednak niedługo potem uderzył od jej strony huraganowy wiatr, zwany Eurakylon;

⁽¹⁵⁾ gdy zaś statek został porwany i nie mógł sprostać wiatrowi, poddaliśmy się wiatrowi i daliśmy się unosić.

⁽¹⁶⁾ Pędząc pod osłoną wysepki, zwanej Klauda, z trudem zdołaliśmy zabezpieczyć łódź ratunkową,

⁽¹⁷⁾ po wciągnięciu której użyto lin do opasania statku, w obawie, aby nie wpaść na Syrtę, opuścili pływającą kotwicę, i tak ich niosło.

⁽¹⁸⁾ Ponieważ jednak burza rzucała nami gwałtownie, następnego dnia zaczęto wyrzucać za burtę ładunek.

⁽¹⁹⁾ A trzeciego dnia własnymi rękami wyrzucili osprzęt statku.

⁽²⁰⁾ Gdy zaś przez wiele dni nie ukazywało się ani słońce ani gwiazdy, a sztorm niemało napierał, cała pozostała nadzieja a nasze ocalenie zaczęła zanikać.

⁽²¹⁾ Kiedy zaś już długo byli bez posiłku, wówczas Paweł stanął pośród nich i powiedział: Mężowie, trzeba było, posłuchać mej rady i nie odpływać z Krety i uniknąć tej szkody i straty.

⁽²²⁾ A teraz radzę wam być dobrej myśli; bo straty żadnej duszy spośród was nie będzie – oprócz statku.

⁽²³⁾ Gdyż tej nocy stanął przy mnie anioł tego Boga, do którego należę i któremu oddaję cześć,

⁽²⁴⁾ i powiedział: Nie bój się, Pawle; przed cesarzem trzeba ci stanąć i oto Bóg darował ci wszystkich, którzy płyną z tobą.

⁽²⁵⁾ Dlatego bądźcie dobrej myśli, mężowie; wierzę bowiem Bogu, że będzie tak, jak mi powiedziano.

⁽²⁶⁾ Trzeba nam zboczyć na jakąś wyspę.