Werset dnia — 2 Kor 8:1-24

⁽¹⁾ Powiadamiamy was zaś, bracia, o łasce Boga, danej w kościołach Macedonii,

⁽²⁾ że w wielkiej próbie ucisku obfitość ich radości i ich skrajne ubóstwo zaobfitowały w bogactwie ich hojności;

⁽³⁾ że według możności – zaświadczam to – owszem, ponad możność, dobrowolnie,

⁽⁴⁾ z wielkim naleganiem prosząc nas o łaskę oraz o [możliwość] udziału w posłudze na rzecz świętych,

⁽⁵⁾ i nie tak, jak się spodziewaliśmy, najpierw siebie oddali Panu i nam, za wolą Bożą,

⁽⁶⁾ tak że poprosiliśmy Tytusa, aby, jak rozpoczął, tak też u was dokończył tego dzieła łaski.

⁽⁷⁾ Ale jak we wszystkim obfitujecie – w wierze i Słowie, i poznaniu, i we wszelkim zapale oraz w miłości, która się w was z naszej wzięła – [zadbajcie], abyście i w tym dziele łaski obfitowali.

⁽⁸⁾ Nie jako rozkaz to mówię, ale przez zapał innych wypróbowuję szczerość i waszej miłości.

⁽⁹⁾ Znacie bowiem łaskę naszego Pana Jezusa Chrystusa, że będąc bogaty ze względu na was stał się ubogi, abyście dzięki Jego ubóstwu wy stali się bogaci.

⁽¹⁰⁾ A co do tego [dzieła] daję radę; bo to będzie korzystne dla was, którzy od roku zaczęliście nie tylko czyn, ale też okazaliście chęć [czynu],

⁽¹¹⁾ teraz zaś i czyn dokończcie, aby stosownie do gotowości [wyrażonej] w chęci, z tego, co macie, nastąpiło zakończenie.

⁽¹²⁾ Jeśli bowiem jest gotowość, uznaje się ją według tego, co ma, a nie według tego, czego nie ma.

⁽¹³⁾ Nie chodzi bowiem o to, by inni mieli ulgę, a wy ucisk, lecz o równość;

⁽¹⁴⁾ w obecnym czasie niech wasz nadmiar będzie na ich niedostatek, aby i ich nadmiar stał się na wasz niedostatek – i w ten sposób była równość,

⁽¹⁵⁾ jak jest napisane: Ten, kto wiele, nie miał za wiele, a ten, kto mało, nie miał za mało.

⁽¹⁶⁾ Dzięki zaś niech będą Bogu, który dał ten zapał względem was w serce Tytusa;

⁽¹⁷⁾ bo rzeczywiście przyjął tę zachętę i z tym większym zapałem dobrowolnie udał się do was.

⁽¹⁸⁾ A razem z nim posłaliśmy brata, którego sława w ewangelii [rozchodzi się] po wszystkich kościołach –

⁽¹⁹⁾ i nie tylko, ale przez podniesienie rąk wybrany też został przez kościoły na towarzysza naszej podróży z tym dziełem łaski, [owocem] naszej posługi na chwałę samego Pana oraz naszej gotowości [pomocy],

⁽²⁰⁾ dopilnowując tego, aby ktoś nas nie ganił za ten hojny dar, [owoc] posługi z naszej strony;

⁽²¹⁾ zawczasu bowiem myślimy o tym, co dobre, nie tylko przed Panem, ale i przed ludźmi.

⁽²²⁾ Posłaliśmy zaś z nimi naszego brata, którego wypróbowaliśmy wielokrotnie i w wielu sprawach, że jest rzetelny, a teraz [z powodu] wielkiej ufności względem was jeszcze bardziej oddany w swej rzetelności.

⁽²³⁾ Czy to więc jeśli chodzi o Tytusa, mojego współtowarzysza i współpracownika względem was, czy o naszych braci – są oni apostołami kościołów, chwałą Chrystusa.

⁽²⁴⁾ Okażcie zatem wobec kościołów dowód swojej miłości oraz naszej chluby względem was. 2 list do