W Nigerii od ponad sześciu lat trwa dramat, który łamie serce. Siedmioro dzieci porwanych z chrześcijańskich sierocińców Du Merci nadal pozostaje w rękach władz stanu Kano. Mimo wyroków sądu, apeli obrońców praw człowieka i lat walki dzieci nie wróciły do domu.
To nie tylko historia o bezprawiu. To krzyk o sprawiedliwość.
Wszystko zaczęło się w grudniu 2019 roku, kiedy to 25 i 31 grudnia policja oraz funkcjonariusze Narodowej Agencji ds. Zakazu Handlu Ludźmi wtargnęli do sierocińców prowadzonych przez profesora Solomona Tarfę i jego żonę Mercy. Pod pretekstem fałszywych zarzutów aresztowano Solomona, a 27 dzieci odebrano z placówek i umieszczono w państwowym sierocińcu Nassarawa. Warunki, w jakich znalazły się te niewinne istoty, były dalekie od humanitarnych. Zaniedbanie, brak opieki i naciski na zmianę wyznania na islam stały się codziennością dla porwanych dzieci. Część z nich, po osiągnięciu pełnoletności, została zwolniona, jednak los najmłodszych pozostaje niepewny.
Wyrok był. Sprawiedliwości nie ma
W 2025 roku sąd nakazał zwrot wszystkich dzieci rodzinie Tarfa. To miał być koniec koszmaru.
Nie był. Choć część dzieci odzyskała wolność, siedmioro najmłodszych nadal pozostaje zatrzymanych. Nawet podpisane dokumenty nie zostały wykonane. Urzędnicy wycofują się ze zobowiązań, a kolejne spotkania kończą się fiaskiem.
Jak długo można ignorować wyrok sądu?
Śmierć Davida – rana, która krwawi
Najboleśniejszym symbolem tej tragedii jest śmierć 13-letniego Davida Solomona Tarfy.
Chłopiec zmarł, bo nie otrzymał pomocy medycznej na czas.
Rodzina do dziś nie mogła godnie pochować swojego dziecka.
To nie jest tylko tragedia jednej rodziny. To oskarżenie wobec systemu, który zawiódł bezbronne dziecko.
Walka o dzieci to walka o wolność sumienia
To nie jest wyłącznie sprawa prawna. To także walka o wiarę i godność.
Przez lata dzieci poddawano presji religijnej, próbując odebrać im tożsamość. To pogwałcenie jednego z najbardziej fundamentalnych praw człowieka – wolności sumienia.
Jak przypomina Pismo:
„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus…” (Ga 5,1 BW)
Te dzieci zostały tej wolności pozbawione.
Bóg słyszy wołanie uciśnionych
W tej ciemności wciąż świeci nadzieja.
„Pan jest ucieczką uciśnionych, ucieczką w czasie niedoli.” (Ps 9,10 BW)
Rodzina Tarfa nie przestaje walczyć. Ich wiara trwa mimo bólu.
A ich historia pyta także nas:
Czy będziemy milczeć?
Nie wolno odwracać wzroku
Siedmioro dzieci nadal czeka.
Czeka na powrót do domu. Na sprawiedliwość. Na ludzi, którzy nie pozostaną obojętni.
Zwrot dzieci rodzinie Tarfa, wydanie ciała Davida i rozliczenie winnych to nie tylko kwestia prawa. To moralny obowiązek.
Milczenie wobec zła zawsze wzmacnia oprawców.
Niech ta historia poruszy nasze sumienia do modlitwy, do mówienia prawdy i do działania po stronie najsłabszych.
Bo każde dziecko zasługuje na wolność.
I każde wołanie o sprawiedliwość powinno zostać usłyszane.
Niech ta tragedia, która dotknęła niewinne dzieci i ich opiekunów, skłoni nas do refleksji nad tym, jak ważne jest, by chronić najsłabszych i najbardziej bezbronnych. Niech będzie także przypomnieniem, że milczenie w obliczu zła jest równoznaczne z przyzwoleniem na nie. Rodzina Tarfa czeka na sprawiedliwość, a my, jako świadkowie ich cierpienia, mamy moralny obowiązek wspierać ich w tej walce – modlitwą, słowem i działaniem.
O prześladowaniu ewangelików:
Kronika miasta Boguszów-Gottesberg (Boża Góra) – kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Kirk Peter Johanson
