Iraccy chrześcijanie oczekują realnych gwarancji bezpiecznego powrotu
Premier Iraku apeluje do chrześcijan o powrót, jednak duchowni podkreślają brak rzeczywistych gwarancji bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Premier Iraku Ali Fali al-Zaidi zaapelował do chrześcijan mieszkających za granicą, by powrócili do ojczyzny. Zaproponował, że otrzymają pierwszeństwo w przydziale gruntów pod budowę domów. Arcybiskup Nikodem Danut Matti Sharif, reprezentujący Mosul, Kirkuk i Kurdystan, uznał jednak te obietnice za niewystarczające i zwrócił uwagę na brak rejestru wyborców chrześcijańskich w Iraku. Wśród innych przeszkód utrudniających powrót wymienił korupcję oraz słabo rozwiniętą i zaniedbaną infrastrukturę. Organizacja Nirij uznała gest premiera za symboliczny – jej zdaniem propozycja al-Zaidiego miała podkreślić znaczenie stosunków iracko-amerykańskich, a jej ogłoszenie zbiegło się ze spotkaniem premiera z Donaldem Trumpem oraz zawarciem umów handlowych.
Apel premiera i reakcje duchownych
Apel premiera pojawił się w czasie, gdy wspólnoty chrześcijańskie nadal zmagają się ze skutkami przemocy z ostatnich dwóch dekad. Patriarcha chaldejski Paweł III Nona, który sam musiał opuścić Mosul przed najazdem Państwa Islamskiego w 2014 roku, podkreślił, że konieczne jest zapewnienie trwałego bezpieczeństwa oraz odbudowanie zaufania zniszczonego przez lata konfliktu. Bez poprawy sytuacji gospodarczej i perspektyw zatrudnienia same deklaracje nie skłonią ludzi do powrotu.
Arcybiskup Sharif zwrócił uwagę, że brak rejestru wyborców uniemożliwia chrześcijanom rzeczywisty wpływ na decyzje dotyczące ich dzielnic. Korupcja i zaniedbana infrastruktura sprawiają, że codzienne życie pozostaje trudne nawet dla tych, którzy zdecydowali się zostać. Podobna sytuacja powtarza się w wielu krajach Bliskiego Wschodu, gdzie mniejszości religijne otrzymują obietnice, lecz nie powstają mechanizmy pozwalające je urzeczywistnić.
Liczba chrześcijan w Iraku spadła z półtora miliona w 2003 roku do niespełna dwustu pięćdziesięciu tysięcy obecnie. Tak masowa emigracja pokazuje, że kryzys nie jest przejściowy i nie zakończy się dzięki pojedynczym gestom politycznym. Wspólnoty, które przez wieki trwały jako mniejszość, oczekują dziś nie symbolicznych zaproszeń, lecz konkretnych działań służących przywróceniu sprawiedliwości.
Historia uczy, że odbudowa zaufania zniszczonego przez przemoc i dyskryminację wymaga czasu oraz widocznych działań. Biblia przypomina: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5,10). Wydarzenia te wskazują, jak ważne jest trwanie w prawdzie i nieuleganie złudnym obietnicom.
Spór o ziemię klasztoru Mar Girgis
Zakon Antonianów św. Hormizda Chaldejczyków domaga się zwrotu tysiąca czterystu dunamów (około stu czterdziestu hektarów) bezprawnie wywłaszczonej ziemi oraz odstąpienia od planów zabudowy kolejnych sześćdziesięciu dunamów w pobliżu Mosulu. Dopóki ta konkretna sprawa nie zostanie rozwiązana, wszelkie zaproszenia do powrotu pozostaną pustymi słowami. Spór o grunty klasztorne pokazuje, jak głęboko zakorzenione są w tym regionie problemy związane z własnością i sprawiedliwością.
Organizacje takie jak Open Doors Polska podkreślają skalę emigracji chrześcijan z Iraku i wskazują na spory o ziemię, między innymi wokół klasztoru Mar Girgis, jako przykład braku mechanizmów pozwalających urzeczywistnić składane obietnice. Historia irackich chrześcijan przypomina, że deklaracje pozbawione skutecznych mechanizmów kontroli szybko tracą znaczenie.
Prześladowania nie są nowym zjawiskiem w dziejach Kościoła. Zawsze jednak wymagały od wiernych trwania w prawdzie i nieulegania złudnym obietnicom. Wspólnoty, które pod presją porzuciły swoje dziedzictwo, rzadko odzyskiwały utraconą pozycję.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
