Werset dnia — Mt 13:1-23

⁽¹⁾ Tego dnia wyszedł Jezus z domu i usiadł nad morzem.

⁽²⁾ I zebrały się przy Nim wielkie tłumy; tak że wszedł do łodzi i usiadł, a cały tłum stał na brzegu.

⁽³⁾ I powiedział im wiele w przypowieściach, mówiąc: Oto wyszedł siewca, aby siać.

⁽⁴⁾ A gdy on siał, niektóre padły przy drodze i przyleciały ptaki – i zjadły je.

⁽⁵⁾ Inne zaś padły na miejsce skaliste, gdzie nie miały wiele gleby, i szybko wystrzeliły w górę, dlatego że gleba nie była głęboka.

⁽⁶⁾ Gdy zaś wzeszło słońce, zostały spieczone, a ponieważ nie miały korzenia, uschły.

⁽⁷⁾ Inne znów padły między ciernie, ciernie natomiast wyrosły i zadusiły je.

⁽⁸⁾ Jeszcze inne padły na dobrą ziemię i wydały owoc, te sto, te sześćdziesiąt, a tamte trzydzieści.

⁽⁹⁾ Kto ma uszy, niech słucha.

⁽¹⁰⁾ Wówczas podeszli uczniowie i zapytali Go: Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?

⁽¹¹⁾ On zaś odpowiedział im: Wam zostało dane poznać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie zostało dane.

⁽¹²⁾ Ktokolwiek bowiem ma, temu będzie dane i będzie miał w nadmiarze; ktokolwiek zaś nie ma, temu również to, co ma, zostanie odebrane.

⁽¹³⁾ Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją.

⁽¹⁴⁾ I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które głosi: Słuchem będziecie słuchać i nie zrozumiecie; wpatrzeni będziecie patrzeć i nie zobaczycie.

⁽¹⁵⁾ Gdyż tłuszczem obrosło serce tego ludu, z trudem uszami usłyszeli, swoje oczy zamknęli, aby oczami nie zobaczyli ani uszami nie usłyszeli, [aby] sercem nie zrozumieli, nie nawrócili się – i abym ich nie wyleczył.

⁽¹⁶⁾ Lecz szczęśliwe wasze oczy, że widzą i wasze uszy, że słyszą

⁽¹⁷⁾ bo zapewniam was, że wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli, i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.

⁽¹⁸⁾ Wy zatem wysłuchajcie przypowieści o siewcy.

⁽¹⁹⁾ Do każdego, kto słucha słowa o Królestwie i nie rozumie, przychodzi zły i porywa to, co zostało zasiane w jego sercu – to jest zasiany przy drodze.

⁽²⁰⁾ Zasiany zaś na gruncie skalistym to ten, kto słucha słowa i zaraz z radością je przyjmuje,

⁽²¹⁾ ale nie ma w sobie korzenia, przeciwnie: wytrzymuje tylko chwilę, gdy nastaje ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się zraża.

⁽²²⁾ Z kolei posiany między ciernie to ten, kto słucha słowa, ale troska tego wieku i oszustwo bogactwa duszą słowo i staje się bezowocne.

⁽²³⁾ A posiany na dobrej ziemi to ten, kto słucha słowa i rozumie [je]; ten właśnie wydaje owoc i czyni: ten sto, ten sześćdziesiąt, a tamten trzydzieści.