Werset dnia — Mt 12:1-21

⁽¹⁾ W tym czasie, a był to szabat, Jezus szedł przez zboża, a Jego uczniowie, głodni, i zaczęli zrywać kłosy i jeść.

⁽²⁾ Gdy to zobaczyli faryzeusze, zwrócili się do Niego: Oto Twoi uczniowie robią to, czego nie wolno robić w szabat.

⁽³⁾ Wówczas On im odpowiedział: Czy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny, oraz ci, którzy z nim byli?

⁽⁴⁾ Jak wszedł do Domu Bożego i zjedli chleby ofiarne, których nie wolno było jeść jemu ani tym, którzy z nim byli, a tylko samym kapłanom?

⁽⁵⁾ Albo czy nie czytaliście w Prawie, że w szabat kapłani w świątyni łamią szabat i są niewinni?

⁽⁶⁾ A mówię wam, że tu jest więcej niż świątynia.

⁽⁷⁾ Gdybyście natomiast rozumieli, co znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych.

⁽⁸⁾ Syn Człowieczy bowiem jest Panem szabatu.

⁽⁹⁾ Gdy odszedł stamtąd, przyszedł do ich synagogi.

⁽¹⁰⁾ I oto był tam człowiek, który miał uschłą rękę. I, aby móc Go potępić, zadali Mu pytanie: Czy wolno w szabat uzdrawiać?

⁽¹¹⁾ On zaś im odpowiedział: Kto spośród was okaże się człowiekiem, który mając jedną owcę, gdy mu ta w szabat w dół wpadnie, nie chwyci jej i wyciągnie?

⁽¹²⁾ O ile więcej natomiast znaczy człowiek, niż owca! Dlatego wolno w szabat czynić dobrze.

⁽¹³⁾ Następnie zwrócił się do tego człowieka: Wyciągnij swoją rękę. I wyciągnął, a [ta] stała się znów tak zdrowa jak druga.

⁽¹⁴⁾ Faryzeusze natomiast wyszli i powzięli plan przeciw Niemu, w jaki sposób Go zgubić.

⁽¹⁵⁾ A gdy Jezus to rozpoznał, usunął się stamtąd. Poszły też za Nim wielkie tłumy – i uzdrowił ich wszystkich.

⁽¹⁶⁾ I nakazał im, aby nie czynili Go znanym,

⁽¹⁷⁾ tak by wypełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza w słowach:

⁽¹⁸⁾ Oto mój chłopiec, którego wybrałem, mój Umiłowany, w którym moja dusza znalazła upodobanie. Położę na Nim mojego Ducha i ogłosi narodom sąd.

⁽¹⁹⁾ Nie będzie się kłócił ani krzyczał, ani nikt na ulicach nie usłyszy Jego głosu.

⁽²⁰⁾ Trzciny zgniecionej nie złamie i lnu tlącego się nie dogasi, dopóki nie doprowadzi sądu do zwycięstwa.

⁽²¹⁾ A w Jego imieniu narody pokładać będą nadzieję.