Werset dnia — Flp 3:1-21

⁽¹⁾ W końcu, bracia moi, radujcie się w Panu. Pisać do was to samo nie nudzi mnie, dla was natomiast jest to zabezpieczające.

⁽²⁾ Strzeżcie się psów, strzeżcie się złych pracowników, strzeżcie się obrzezywaczy.

⁽³⁾ My bowiem jesteśmy obrzezaniem, [my,] którzy w duchu czcimy Boga i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a w ciele ufności nie złożyliśmy.

⁽⁴⁾ Chociaż ja [mógłbym] mieć ufność także w ciele. Jeśli ktoś inny sądzi, że może pokładać ufność w ciele, to ja tym bardziej:

⁽⁵⁾ obrzezany dnia ósmego, z rodu Izraela, z plemienia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, co do Prawa faryzeusz,

⁽⁶⁾ co do żarliwości prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości [opartej] na Prawie – byłem bez zarzutu.

⁽⁷⁾ Ale cokolwiek było mi zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za stratę.

⁽⁸⁾ Ale i więcej: wszystko uznaję za stratę ze względu na ważność poznania Jezusa Chrystusa, mojego Pana, dla którego wszystko straciłem i uznaję za śmieci, żeby zyskać Chrystusa

⁽⁹⁾ i odnaleźć się w Nim, nie mając mojej sprawiedliwości, opartej na Prawie, lecz tę przez wiarę Chrystusa, sprawiedliwość z Boga, ze względu na wiarę,

⁽¹⁰⁾ żeby poznać Jego i moc Jego zmartwychwstania oraz udział w Jego cierpieniach, doznając upodobnienia w Jego śmierci,

⁽¹¹⁾ abym w jakiś sposób dostąpił powstania z martwych.

⁽¹²⁾ Nie że już [to] posiadłem albo już stałem się doskonały, ale dążę do tego, aby pochwycić, ponieważ zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa.

⁽¹³⁾ Bracia, ja siebie nie uważam za kogoś, kto pochwycił, lecz jedno [czynię]: zapominając o tym, co za mną, z uporem zaś sięgając to, co przede mną,

⁽¹⁴⁾ prę do celu, do nagrody pochodzącego z góry powołania Bożego w Chrystusie Jezusie.

⁽¹⁵⁾ Ilu nas więc jest doskonałych, wszyscy tak myślmy; a jeśli o czymś inaczej myślicie, i to wam Bóg objawi;

⁽¹⁶⁾ nie mniej idźmy zgodnie z tym, co już osiągnęliśmy.

⁽¹⁷⁾ Bądźcie współnaśladowcami moimi, bracia, i przyglądajcie się tym, którzy postępują tak, jak tego wzór macie w nas.

⁽¹⁸⁾ Wielu bowiem postępuje – o których często wam mówiłem, a i teraz płacząc mówię – [jak] wrogowie krzyża Chrystusa;

⁽¹⁹⁾ ich końcem zguba, ich bogiem brzuch, a chwała w ich wstydzie – jako tych, którzy myślą o rzeczach ziemskich.

⁽²⁰⁾ Nasza bowiem ojczyzna jest w niebiosach, skąd też Zbawcy oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa,

⁽²¹⁾ który przekształci ciało naszego poniżenia w postać podobną ciału Jego chwały, według działania, w którym jest On także w stanie poddać sobie wszystko. List do