Ewangelizacja pozostaje głównym źródłem duchowej siły Kościoła, gdy inne formy tracą wewnętrzną moc.
Ewangelizacja pozostaje głównym źródłem duchowej siły każdej wspólnoty chrześcijańskiej. Gdy wierni zaniedbują jasne głoszenie prawdy o grzechu i łasce, wszystkie inne działania tracą wewnętrzną moc i stają się pustymi formami. Biblia wskazuje niezmienny porządek: najpierw posłanie, następnie słuchanie, wiara i zbawienie.
Niezmienny porządek Bożego działania
Apostoł Paweł w Liście do Rzymian opisuje porządek, który nie zależy ani od epoki, ani od kultury. „Jakże tedy będą głosić Ewangelię temu, który jej jeszcze nie usłyszał? Jak uwierzą w Tego, o którym nigdy nic nie słyszeli? A jak mogliby Go poznać bez kogoś, kto by im opowiedział?” (Rz 10,14–15, BY). Posłanie głosicieli poprzedza zwiastowanie Ewangelii. Dopiero usłyszenie Słowa Bożego może zrodzić wiarę i prowadzić do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela.
Ten sam porządek można dostrzec w codziennym życiu Kościoła. Modlitwa, nauczanie i gospodarowanie środkami nabierają sensu dopiero wtedy, gdy towarzyszy im świadome zwiastowanie Ewangelii. Bez niego nawet najlepsze programy nie przynoszą trwałych owoców.
W Dziejach Apostolskich czytamy, że Pan codziennie przyłączał do Kościoła tych, którzy dostępowali zbawienia (Dz 2,47). Wzrost ten nie był wynikiem przemyślanych strategii wizerunkowych, lecz wiernego głoszenia Ewangelii w mocy Ducha Świętego. Uczniowie Chrystusa nie traktowali ewangelizacji jako jednej z wielu dziedzin działalności, ale jako zadanie przenikające całe życie wspólnoty.
Każdy wierzący wiedział, że jest świadkiem Chrystusa w miejscu pracy, w rodzinie i wśród sąsiadów. Dzięki takiej postawie przesłanie rozchodziło się w naturalny sposób, bez sztucznych kampanii. Przykład ten pokazuje, że żywotność Kościoła rodzi się z posłuszeństwa, a nie z zachowywania zewnętrznych form.
Skutki zaniedbania ewangelizacji
Gdy wspólnota przestaje czynić nowych uczniów przez jasne nauczanie o upadłej naturze człowieka i konieczności nawrócenia, zaczyna trwać jedynie siłą dawnego rozpędu. Pozostają budynki i tradycje, lecz brakuje autentycznej obecności Boga. Potwierdza to historia wielu kościołów na Zachodzie: tam, gdzie zaniechano jednoznacznego głoszenia prawdy o grzechu i zbawieniu, duchowa siła stopniowo wygasała.
W Polsce obserwujemy podobne zjawisko, gdy niektóre wspólnoty skupiają się wyłącznie na utrzymywaniu istniejących struktur i przyciąganiu wiernych z innych denominacji. Bez regularnego i odważnego głoszenia Ewangelii nawet rozbudowane programy nie powstrzymają wewnętrznego wyczerpania.
Historia uczy, że żadna sprawność organizacyjna nie zastąpi prostego posłuszeństwa nakazowi Chrystusa. Wspólnota, która powraca do tego zasadniczego wezwania, odzyskuje zdolność do trwałego duchowego wzrostu.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
