Synod Kościoła Anglii przyjął manifest oskarżający Izrael o ludobójstwo
Synod Kościoła Anglii przyjął manifest Kairos II, oskarżający Izrael o ludobójstwo i ignorujący biblijne oraz historyczne świadectwa.
Synod Generalny Kościoła Anglii przyjął manifest Kairos II, w którym uznano Państwo Izrael za winne ludobójstwa i kolonializmu osadniczego. Biskupi poparli dokument jednomyślnie, mimo że znaczna część wspólnot anglikańskich na świecie zerwała łączność z Canterbury jeszcze przed 2023 rokiem. Izraelowi postawiono w nim wiele poważnych zarzutów, przede wszystkim celowego zabijania ludności cywilnej w Strefie Gazy. Dokument odmawia mu również prawa do samoobrony po ataku Hamasu z 7 października. W zamachu zginęły 1182 osoby, co uczyniło go jednym z najtragiczniejszych wydarzeń ostatnich lat na Bliskim Wschodzie.
Decyzja synodu i jej tło
Manifest przedstawia Palestyńczyków jako rdzennych mieszkańców tych ziem, Żydów zaś – jako przybyszów tworzących system apartheidu. Zawarte w dokumencie twierdzenia nie zawsze jednak odpowiadają faktom. Siły Obronne Izraela (IDF) wielokrotnie ostrzegały mieszkańców przed operacjami wojskowymi, wyznaczały korytarze ewakuacyjne oraz umożliwiły dostarczenie do Strefy Gazy ponad 1,78 mln ton pomocy humanitarnej, w tym żywności.
Liczba ofiar, choć tragiczna, stanowi od dwóch do czterech procent ludności tego obszaru. Odsetek ten pozostaje daleki od danych dotyczących historycznych przykładów ludobójstwa. Hamas świadomie rozmieszcza stanowiska ogniowe wśród zabudowań cywilnych, wykorzystując własne społeczeństwo jako żywą tarczę. Taka taktyka świadczy o pogardzie dla ludzkiego życia, nie zwalnia jednak strony prowadzącej działania zbrojne z odpowiedzialności.
Żydzi są obecni na tej ziemi od ponad trzech i pół tysiąca lat. Świadectwa archeologiczne, biblijne i historyczne potwierdzają ciągłość żydowskiego osadnictwa – od czasów patriarchów po współczesność. Zarzut kolonializmu osadniczego pomija tę wielowiekową tradycję i przerzuca odpowiedzialność za konflikt na stronę, która jako jedyna w regionie zachowuje demokratyczne instytucje oraz szanuje prawa mniejszości.
W Kościele Anglii od wieków istniał nurt uznający szczególne miejsce Izraela w Bożym planie. Już w XVII wieku Thomas Brightman i Henry Finch pisali o powrocie Żydów do Ziemi Obiecanej jako spełnieniu biblijnych proroctw. W późniejszym okresie biskup Thomas Newton oraz Anthony Ashley-Cooper wspierali ideę odbudowy państwa żydowskiego, przygotowując grunt pod Deklarację Balfoura z 1917 roku.
Biblijne obietnice a współczesny Kościół
Współczesne odrzucenie tych korzeni oznacza odejście od dziedzictwa, które niegdyś łączyło anglikanizm z wiernością Pismu Świętemu. Biblia mówi o Ziemi Obiecanej jako o darze dla Abrahama i jego potomstwa. Również wśród chrześcijan w Polsce pojawiają się pytania o wierność Słowu Bożemu w ocenie wydarzeń na Bliskim Wschodzie. Wspólnota wiary uczy nas dostrzegać ciągłość obietnic, które nie zostały cofnięte.
Historia pokazuje, że pod wpływem bieżących nacisków politycznych i społecznych ludzie często porzucają dawne przekonania. My zaś wracamy do Pisma Świętego, aby sprawdzić, co mówi ono o Izraelu i roli Kościoła wobec narodów świata. Taka postawa pozwala zachować jasność myślenia nawet pośród współczesnych sporów teologicznych i politycznych.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
