Wiara głębsza niż gesty i rytuały
Żyjemy w czasie, w którym chrześcijaństwo bywa coraz częściej sprowadzane do zewnętrznych form: obecności na nabożeństwie, religijnego języka, moralnej poprawności czy rodzinnej tradycji. To wszystko może mieć swoje miejsce, ale samo w sobie nie stanowi jeszcze prawdziwego uczniostwa.
Uczeń Chrystusa to nie człowiek, który jedynie zna zasady wiary. To człowiek, który został dotknięty przez Boga, poddał Mu swoje życie i każdego dnia uczy się chodzić w posłuszeństwie Duchowi Świętemu.
Prawdziwa wiara nie kończy się na deklaracji. Ona przemienia serce, decyzje, relacje, priorytety i sposób życia.
Droga ucznia jest drogą krzyża
Współczesna kultura uczy nas wygody, samorealizacji i unikania cierpienia. Niestety, ten sposób myślenia przenika także do Kościoła. Coraz łatwiej mówić o błogosławieństwie, sukcesie i spełnieniu, a coraz trudniej mówić o krzyżu, zaparciu się siebie i świętości.
A jednak Pan Jezus nie powiedział: „Jeśli kto chce pójść za mną, niech szuka wygody”. Powiedział, że uczeń ma zaprzeć się samego siebie i wziąć swój krzyż.
Apostoł Paweł wyraża to bardzo jasno:
„Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”
(Ga 2,20 BW)
To jest istota uczniostwa. Nie poprawiona wersja starego człowieka, ale nowe życie w Chrystusie. Nie religijny dodatek do własnych planów, ale poddanie całego życia Bożej woli.
Młode pokolenie potrzebuje świadków, nie haseł
Młodzi ludzie nie potrzebują pustych słów. Potrzebują żywych przykładów. Potrzebują zobaczyć wiarę, która nie jest jedynie teorią, ale siłą przemieniającą życie.
Jeżeli mówimy młodym o modlitwie, a sami się nie modlimy, nasze słowa tracą moc. Jeżeli mówimy o świętości, a żyjemy w kompromisie, przestajemy być wiarygodni. Jeżeli mówimy o misji, a nasze chrześcijaństwo kończy się na własnym komforcie, nie przygotujemy kolejnego pokolenia do służby.
Kościół nie może wychowywać konsumentów religijnych. Kościół ma czynić uczniów Chrystusa.
Świętość nie jest dodatkiem do wiary
Jednym z największych niebezpieczeństw naszych czasów jest chrześcijaństwo bez świętości. Można mówić o Bogu, śpiewać pieśni, słuchać kazań, a jednocześnie nie pozwolić, by Duch Święty dotknął ukrytych obszarów życia.
Tymczasem Słowo Boże mówi:
„Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty”
(1 P 1,16 BW)
Świętość nie jest propozycją dla szczególnie gorliwych. Jest powołaniem każdego wierzącego. Nie oznacza pychy ani religijnej surowości. Oznacza oddzielenie dla Boga, czyste serce, posłuszeństwo Słowu i gotowość do życia inaczej niż świat.
Kościół, który traci świętość, traci duchową moc.
Modlitwa jest sercem uczniostwa
Nie można być uczniem Chrystusa bez życia modlitwy. Można mieć wiedzę biblijną, doświadczenie kościelne i poprawny język religijny, a jednak być duchowo suchym.
Modlitwa nie jest formalnością. Jest miejscem spotkania z Ojcem. Jest przestrzenią, w której Bóg kształtuje nasze serce, oczyszcza motywacje i daje siłę do posłuszeństwa.
Jeżeli Kościół ma przygotować nowe pokolenie liderów, misjonarzy i sług Ewangelii, musi najpierw wrócić do komory modlitwy. Bez modlitwy służba staje się organizacją. Bez modlitwy kazanie staje się przemówieniem. Bez modlitwy misja staje się aktywizmem.
Uczniostwo prowadzi do misji
Prawdziwy uczeń nie żyje tylko dla siebie. Spotkanie z Chrystusem zawsze prowadzi do odpowiedzialności za innych.
Świat jest pełen ludzi zagubionych, zranionych i pozbawionych nadziei. Potrzebują nie tylko dobrych rad, ale Ewangelii. Potrzebują zobaczyć Kościół, który wierzy w to, co głosi.
Apostoł Paweł pisał:
„Staliście się naśladowcami naszymi i Pana, przyjmując Słowo w wielkim uciśnieniu, z radością Ducha Świętego”
(1 Tes 1,6 BW)
To świadectwo jest niezwykle mocne: radość Ducha Świętego pośród trudności. Taka wiara przemawia bardziej niż tysiąc deklaracji.
Nie ma uczniostwa bez kosztu
Trzeba powiedzieć jasno: uczniostwo kosztuje. Kosztuje czas, wygodę, ambicje, czasem relacje, a w wielu miejscach świata również bezpieczeństwo.
Nasi bracia i siostry w różnych krajach płacą wysoką cenę za wierność Chrystusowi. Ich świadectwo przypomina nam, że chrześcijaństwo nie jest religią komfortu. Jest drogą życia pod panowaniem Jezusa.
Jeżeli chcemy przygotować młodych do służby, nie możemy obiecywać im łatwej drogi. Musimy pokazać im prawdę: droga za Chrystusem bywa trudna, ale jest jedyną drogą, która prowadzi do życia.
Kościół potrzebuje powrotu do fundamentów
Dzisiaj potrzebujemy mniej religijnej powierzchowności, a więcej prawdziwego oddania. Mniej haseł, a więcej modlitwy. Mniej kompromisu, a więcej świętości. Mniej konsumpcji duchowej, a więcej gotowości do służby.
Kościół nie jest powołany do tego, by dostosowywać Ewangelię do ducha czasu. Kościół jest powołany do tego, by wiernie głosić Chrystusa — ukrzyżowanego, zmartwychwstałego i przychodzącego w chwale.
Jeżeli chcemy widzieć nowe pokolenie misjonarzy, liderów i wiernych uczniów, musimy sami żyć tym, czego nauczamy.
Czas na prawdziwe uczniostwo
Prawdziwe uczniostwo nie jest drogą połowicznego zaangażowania. Nie można iść za Chrystusem tylko wtedy, gdy jest to wygodne. Nie można służyć Bogu jedynie wtedy, gdy nie wymaga to ofiary.
Jesteśmy wezwani, by szukać Boga całym sercem, żyć w świętości, trwać w modlitwie i dawać świadectwo światu, który coraz bardziej potrzebuje prawdy.
Niech nasze domy, zbory i służby staną się miejscem, gdzie młodzi ludzie zobaczą nie religijny zwyczaj, ale żywego Chrystusa. Niech zobaczą w nas wiarę, która ma cenę, ale także ma moc. Niech zobaczą uczniów, którzy nie tylko mówią o krzyżu, ale naprawdę idą drogą krzyża.
Bo tylko takie uczniostwo przemienia człowieka.
Tylko takie uczniostwo buduje Kościół.
I tylko takie uczniostwo przynosi chwałę Jezusowi Chrystusowi.
O prześladowaniu ewangelików:
Kronika miasta Boguszów-Gottesberg (Boża Góra) – kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Kirk Peter Johanson
