W czasach, w których żyjemy, człowiek coraz częściej staje wobec cierpienia – osobistego, rodzinnego, społecznego. Widzimy je w oczach młodych ludzi, słyszymy w historiach rozbitych rodzin, odczuwamy w napięciach, które przenikają współczesny świat. I właśnie w tym miejscu rodzi się ważne pytanie: skąd bierze się ludzkie cierpienie? Czy zawsze jego źródłem są siły duchowe, czy też często ma ono wymiar psychiczny lub fizyczny?
To pytanie nie jest tylko teologiczne, jest głęboko ludzkie. Odpowiedź na nie wymaga czegoś więcej niż emocji czy schematów. Wymaga wiary połączonej z mądrością. Takiej, która widzi człowieka w całości – jako istotę duchową, ale też jako kogoś, kto ma umysł, ciało i historię życia.
Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości co do istnienia świata duchowego. Jezus mówi:
„A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą” (Mk 16:17 BW).
To prawda – walka duchowa jest realna. Ale równie prawdziwe jest to, że nie każde cierpienie ma swoje źródło w opętaniu czy działaniu złych duchów.
Ewangelia Jana pokazuje nam człowieka niewidomego od urodzenia. Uczniowie pytają: kto zgrzeszył? Jezus odpowiada w sposób, który burzy ich schematy:
„Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale aby się na nim objawiły dzieła Boże” (J 9:3 BW).
Jakże często my – podobnie jak uczniowie chcemy mieć szybkie odpowiedzi. Przypisać przyczynę, nazwać problem, zamknąć sprawę. Tymczasem Jezus uczy nas czegoś innego: zatrzymania się, pokory i głębszego rozeznania.
W służbie duszpasterskiej, a szczególnie w posłudze wyzwolenia, ta postawa jest niezbędna. Nie każdy problem wymaga modlitwy o uwolnienie. Czasem człowiek potrzebuje lekarza, terapeuty, rozmowy, czasu. I nie jest to oznaka słabej wiary – przeciwnie, jest to wyraz mądrości.
„Gdzie nie ma narady, tam plany zawodzą, a gdzie wielu doradców, tam jest powodzenie” (Prz 11:14 BW).
Wiara i rozum nie są wrogami. Są sprzymierzeńcami. Bóg działa zarówno przez modlitwę, jak i przez lekarzy. Przez Słowo, ale i przez wiedzę, którą dał człowiekowi.
I właśnie w tym miejscu rodzi się dla nas ważna lekcja: zanim zaczniemy działać, musimy rozpoznać. Zanim zaczniemy mówić – musimy słuchać.
Nie można oddzielać duchowości od zrozumienia człowieka jako całości. Prawdziwa pomoc rodzi się tam, gdzie spotykają się modlitwa i mądrość.
Niestety, wciąż istnieją środowiska, które upraszczają rzeczywistość, przypisując każdemu problemowi jedno źródło – duchowe. Takie podejście może ranić. Może opóźniać leczenie. Może nawet oddalać ludzi od Boga, zamiast ich do Niego przybliżać.
Dlatego potrzebujemy dziś Kościoła, który jest nie tylko pełen wiary, ale także pełen zrozumienia. Kościoła, który nie osądza pochopnie, ale towarzyszy. Który nie daje szybkich etykiet, ale niesie realną pomoc.
Bo przecież taka była służba Jezusa.
On nie tylko mówił – On dotykał.
Nie tylko nauczał – On uzdrawiał.
Nie tylko wskazywał drogę – On szedł razem z człowiekiem.
I to jest dla nas największa nadzieja.
Bo choć świat wokół nas bywa chaotyczny, choć cierpienie czasem wydaje się niezrozumiałe – Bóg nie jest daleko. On widzi więcej, niż my widzimy. Rozumie głębiej, niż my rozumiemy.
A my nie musimy mieć wszystkich odpowiedzi.
Wystarczy, że będziemy wierni w miłości.
Rozważni w działaniu.
I pokorni wobec tajemnicy człowieka.
„Niech każdy baczy nie tylko na to, co jego, lecz i na to, co innych” (Flp 2:4 BW).
Niech to będzie nasze wezwanie – by w świecie pełnym zamieszania stać się ludźmi pokoju, mądrości i nadziei.
Bo ostatecznie to nie strach ma ostatnie słowo.
Ale Chrystus.
O prześladowaniu ewangelików:
Kronika miasta Boguszów-Gottesberg (Boża Góra) – kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Kirk Peter Johanson
