Werset dnia — Dz 23:12-35

⁽¹²⁾ A gdy nastał dzień, żydzi zawiązali spisek i zobowiązali się, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła.

⁽¹³⁾ Tych zaś, którzy do tego sprzysiężenia przystąpili, było ponad czterdziestu.

⁽¹⁴⁾ Udali się oni do arcykapłanów oraz prezbiterów i powiedzieli: Zobowiązaliśmy się pod klątwą, że niczego nie skosztujemy, dopóki nie zabijemy Pawła.

⁽¹⁵⁾ Teraz więc wy wraz z sanhedrynem dajcie znać dowódcy, żeby go do was sprowadził niby dla dokładniejszego zbadania tego, co się jego tyczy, a my, zanim się zbliży, gotowi jesteśmy go zgładzić.

⁽¹⁶⁾ A gdy o tej zasadzce usłyszał siostrzeniec Pawła, przybył, wszedł do twierdzy i powiadomił Pawła.

⁽¹⁷⁾ Paweł natomiast przywołał jednego z setników i poprosił: Zaprowadź tego młodzieńca do dowódcy, bo ma go [o czymś] powiadomić.

⁽¹⁸⁾ On więc wziął go, zaprowadził do dowódcy i wyjaśnił: Więzień Paweł przywołał mnie i poprosił, abym przyprowadził do ciebie tego młodzieńca, który ma ci coś powiedzieć.

⁽¹⁹⁾ Dowódca zaś wziął go za rękę, odszedł z nim na bok i zapytał: O czym to masz mnie powiadomić?

⁽²⁰⁾ A on na to: żydzi postanowili cię prosić, abyś jutro sprowadził Pawła do sanhedrynu niby dla dokładniejszego wypytania o to, co go dotyczy.

⁽²¹⁾ Lecz ty nie daj się im przekonać, bo czyha na niego w zasadzce ponad czterdziestu mężczyzn spośród nich, którzy zobowiązali się [pod klątwą], że nie będą nic jeść ani pić, dopóki go nie zabiją; a teraz są w pogotowiu i czekają na twoje zezwolenie.

⁽²²⁾ Dowódca zatem odesłał młodzieńca i polecił: Przed nikim się nie wygadaj, że mi te rzeczy wyjawiłeś.

⁽²³⁾ Następnie przywołał jakichś dwóch spośród setników i polecił: Przygotujcie dwustu żołnierzy, aby poszli aż do Cezarei oraz siedemdziesięciu jezdnych i dwustu oszczepników – od trzeciej godziny w nocy;

⁽²⁴⁾ rozkazał też podstawić zwierzęta juczne, aby wsadzić na nie Pawła i bezpiecznie go odstawić do namiestnika Feliksa.

⁽²⁵⁾ Napisał też list w takiej formie:

⁽²⁶⁾ Klaudiusz Lizjasz najdostojniejszemu namiestnikowi Feliksowi – pozdrowienia.

⁽²⁷⁾ Człowieka tego schwytanego przez żydów z zamiarem zabicia przez nich, uratowałem wraz z wojskiem, gdy się dowiedziałem, że jest Rzymianinem.

⁽²⁸⁾ Chcąc też poznać przyczynę, dla której go oskarżali, sprowadziłem go do ich sanhedrynu.

⁽²⁹⁾ Odkryłem, że oskarżają go o sporne zagadnienia dotyczące ich Prawa, nie ma zaś zarzutu godnego śmierci lub więzów.

⁽³⁰⁾ A gdy mi doniesiono, że będzie zasadzka na tego człowieka, natychmiast wysłałem [go] do ciebie, a oskarżycieli powiadomiłem, aby przed tobą powiedzieli, co mają przeciw niemu.

⁽³¹⁾ Żołnierze więc, według tego, co im rozkazano, wzięli Pawła i zaprowadzili go nocą do Antipatris.

⁽³²⁾ Nazajutrz zaś pozwolili jezdnym z nim odjechać i powrócili do twierdzy.

⁽³³⁾ Ci natomiast przybyli do Cezarei, oddali list namiestnikowi i dostawili mu Pawła.

⁽³⁴⁾ [Namiestnik] po przeczytaniu listu, zapytał, z jakiej jest prowincji, a gdy się dowiedział się, że z Cylicji,

⁽³⁵⁾ powiedział: Przesłucham cię, gdy zjawią się też twoi oskarżyciele. I polecił go strzec w pretorium Heroda.