Współczesny człowiek mówi o autonomii, samostanowieniu i „odnajdywaniu siebie”, jakby można było zbudować życie w oderwaniu od innych. To jedna z wielkich iluzji naszych czasów.
Człowiek nie został stworzony do samotności. Został stworzony do relacji.
To nie sentymentalna idea. To struktura rzeczywistości.
Twoja tożsamość nie rodzi się w próżni. Kształtuje się w więziach przez słowa, które słyszysz, wartości, które przyjmujesz, obecność innych ludzi i prawdy, którym się podporządkowujesz. A najgłębiej przez relację z Bogiem.
I tu zaczyna się problem.
Jeśli budujesz sens życia wyłącznie na kruchych ludzkich więziach, budujesz na czymś, co może się rozpaść. A wtedy twoja tożsamość zaczyna chwiać się wraz z każdą stratą. To nie jest tylko problem psychologiczny.
To pytanie o fundament istnienia.
Kim jesteś, jeśli wszystko, na czym oparłeś sens, może zostać ci odebrane? To pytanie dotyka samego rdzenia ludzkiego życia.
Pismo rozumie to doskonale. Dlatego mówi:
„Kto przestaje z mądrymi, sam staje się mądry…” (Prz 13:20 BW).
To nie jest jedynie rada o dobrym towarzystwie.
To zasada formowania duszy.
Więzi nie są neutralne. One cię budują albo deformują.
Współczesna kultura mówi: „Znajdź siebie w sobie”.
Ale to złudzenie. Nie odnajdujesz siebie, zamykając się w sobie.
Odkrywasz siebie przez prawdę, odpowiedzialność i więź. Najpierw z Bogiem, potem z ludźmi.
Bez tego człowiek rozpada się od środka.
I dzieje się tak częściej, niż chcemy przyznać.
Bo kiedy sens życia opiera się wyłącznie na akceptacji innych, sukcesie, emocjach czy ludzkiej miłości, wszystko staje się kruche. Wystarczy jedno pęknięcie i chaos wdziera się do serca.
To dlatego pytanie o fundament nie jest abstrakcyjnym pytaniem religijnym.
To pytanie o przetrwanie.
Chrystus nie bez powodu stawia relację z Bogiem ponad wszystkie inne więzi. Nie po to, by umniejszyć rodzinę czy przyjaźń, ale by nadać im właściwy porządek.
Bo tylko to, co najwyższe, może utrzymać wszystko inne.
Jeśli Bóg nie jest fundamentem, wszystko niżej zaczyna dźwigać ciężar, którego nie uniesie.
I wtedy oczekujemy od ludzi tego, co może dać tylko Bóg.
To niszczy relacje.
Bo żaden człowiek nie został stworzony, by być twoim zbawicielem.
Tożsamość oparta wyłącznie na innych zawsze będzie zagrożona lękiem utraty.
Tożsamość zakorzeniona w Bogu ma centrum.nA człowiek bez centrum nie wytrzyma chaosu życia.
W tym sensie samotność nie zawsze oznacza brak ludzi wokół. Samotność zaczyna się wtedy, gdy dusza traci kontakt z sensem.
I dlatego kryzys relacji jest w istocie kryzysem duchowym.
Nie technologicznym.
Nie wyłącznie społecznym.
Duchowym.
Utraciliśmy rozumienie, że więzi nie są dodatkiem do życia.
One są jego strukturą.
Nieprzypadkowo sam Bóg objawia się w relacji – Ojciec, Syn i Duch Święty.
To nie abstrakcyjna doktryna. To fundament rzeczywistości.
Zostaliśmy stworzeni do wspólnoty, bo pochodzimy od Boga, który jest wspólnotą miłości.
Dlatego izolacja rani tak głęboko. Dlatego zdrada boli. Dlatego miłość ma moc budować.
Współczesny indywidualizm obiecuje samowystarczalność.
Ale człowiek nie został stworzony do samowystarczalności.
Został stworzony do przymierza. Do wierności. Do więzi zakorzenionej w prawdzie.
Apostoł Paweł mówi o Chrystusie jako o „duchu ożywiającym”
(1 Kor 15:45 BW)
I to niezwykłe określenie pokazuje coś fundamentalnego:
W Nim nie tylko naprawiane są relacje.
W Nim one zostają odkupione.
To coś więcej.
To nowy fundament istnienia.
I to zmienia wszystko.
Dlatego pytanie nie brzmi tylko:
Czy masz relacje?
Ale:
Na czym zbudowałeś swoją tożsamość?
Na opinii ludzi?
Na akceptacji?
Na czymś, co może zostać utracone?
Czy na Tym, który się nie chwieje?
To pytanie decyduje o tym, czy załamiesz się pod ciężarem życia, czy przejdziesz przez cierpienie nie tracąc siebie.
Chrześcijańska nadzieja nie polega na tym, że nie doświadczysz bólu. Polega na tym, że ból nie ma ostatniego słowa.
Bo zmartwychwstanie oznacza, że śmierć nie ma ostatniego słowa.
I to jest odpowiedź Ewangelii na chaos.
Nie ucieczka od cierpienia.
Sens większy niż cierpienie.
To daje człowiekowi zdolność przetrwania.
A może nawet więcej – zdolność przemiany. I może dlatego najgłębsze pytanie nie brzmi:
Kto mnie kocha?
Ale:
Na czym zbudowałem duszę?
Bo od odpowiedzi na to pytanie zależy wszystko.
O prześladowaniu ewangelików:
Kronika miasta Boguszów-Gottesberg (Boża Góra) – kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Kirk Peter Johanson
