Bojaźń Boża i życie w łasce

Początek mądrości – bojaźń Pana

W sercu chrześcijańskiej wiary znajduje się głęboka prawda o relacji człowieka z Bogiem. Jest to relacja, w której spotykają się dwa niezwykle ważne elementy: bojaźń i łaska.

Pismo Święte jasno naucza, że początkiem wszelkiej mądrości jest bojaźń Boża. Psalmista mówi:

„Bojaźń Pana jest początkiem mądrości; wszyscy, którzy ją wykonują, mają rozum roztropny.” (Ps 111:10 BW)

Podobnie czytamy w Księdze Przysłów:

„Bojaźń Pana jest początkiem poznania.” (Prz 9:10 BW)

Słowa te przypominają nam, że prawdziwe poznanie Boga i zrozumienie sensu życia rozpoczyna się od pokornego uznania Jego majestatu. Człowiek, który przestaje mieć respekt wobec Boga, bardzo szybko gubi również orientację moralną i duchową.

Bojaźń Boża jest więc fundamentem duchowego życia.

Czym naprawdę jest bojaźń Boża

Bojaźń Boża, o której mówi Biblia, nie jest jednak zwykłym strachem przed karą. Jest to głęboki szacunek, świadomość świętości Boga oraz gotowość do życia w posłuszeństwie Jego Słowu.

Pan Jezus powiedział:

„I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zniszczyć w piekle.” (Mt 10:28 BW)

Te słowa nie mają na celu wzbudzenia paraliżującego lęku, lecz właściwe ustawienie naszych priorytetów. Człowiek wierzący nie powinien przede wszystkim obawiać się ludzi, opinii społecznej czy presji świata. Najważniejsze jest to, jak wygląda nasza relacja z Bogiem.

Współczesny świat próbuje często osłabić to przesłanie, sugerując, że skoro Bóg jest miłością, to nie należy mówić o Jego sprawiedliwości. Jednak Biblia pokazuje wyraźnie, że Boża miłość nigdy nie stoi w sprzeczności z Jego świętością.

Bóg jest zarówno miłującym Ojcem, jak i sprawiedliwym Sędzią.

Ostrzeżenie Jezusa dla wierzących

Szczególnie poważne są słowa Jezusa zapisane w Ewangelii Mateusza:

„Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie, wy, którzy czynicie bezprawie.” (Mt 7:23)

Fragment ten przypomina nam bardzo ważną prawdę: samo deklarowanie wiary nie jest jeszcze prawdziwym chrześcijaństwem.

Można mówić o Bogu, można używać religijnego języka, można nawet wykonywać różne działania w Jego imieniu, a jednak nie mieć z Nim prawdziwej relacji.

Prawdziwa wiara zawsze objawia się w owocach życia:
w pokorze, posłuszeństwie i pragnieniu świętości.

Nie chodzi o to, aby zasłużyć na zbawienie. Zbawienie jest darem. Jednak życie człowieka zbawionego zaczyna odzwierciedlać działanie Bożej łaski.

„Odpadliście od łaski” – właściwe zrozumienie

W Liście do Galatów apostoł Paweł wypowiada bardzo mocne słowa:

„Odpadliście od łaski.” (Ga 5:4 BW)

Fragment ten bywa czasem interpretowany jako utrata zbawienia. Jednak uważne czytanie całego kontekstu pokazuje coś innego.

Paweł nie mówi o utracie zbawienia, lecz o odejściu od zasady łaski.

Adresaci listu zaczęli bowiem wierzyć, że oprócz wiary w Chrystusa konieczne jest także przestrzeganie żydowskiego prawa, aby być w pełni usprawiedliwionym.

Apostoł ostrzega, że taka mieszanka łaski i ludzkich wysiłków prowadzi do duchowej niewoli. Jeśli człowiek próbuje oprzeć swoje zbawienie na uczynkach, traci pokój i pewność płynącą z Ewangelii.

Współczesny problem Kościoła

Ten problem nie jest jedynie historyczny. W wielu miejscach świata obserwujemy podobne zjawisko.

Wielu ludzi próbuje ,często nieświadomie dodać do Bożej łaski własne zasługi.

Tymczasem Ewangelia mówi jasno: zbawienie jest darem Boga.

Nie można na nie zapracować, nie można go kupić i nie można go zdobyć własnym wysiłkiem.

Łaska, która prowadzi do świętości

Życie w łasce nie oznacza jednak lekceważenia Bożych przykazań. Prawdziwa łaska nigdy nie prowadzi do samowoli.

Apostoł Paweł przypomina wierzącym o ich tożsamości:

„Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Chrystusa Jezusa, … do zboru Bożego, który jest w Koryncie, do poświęconych w Chrystusie Jezusie, powołanych świętych…” (1 Kor 1:1-2 BW)

Chrześcijanin jest człowiekiem powołanym i poświęconym dla Boga.

Łaska daje nam nowe życie, ale to nowe życie prowadzi do przemiany charakteru i sposobu myślenia.

Wierność prawdzie w świecie kompromisu

Współczesna kultura często próbuje rozmyć granice między dobrem, a złem. W imię tolerancji odrzuca się biblijne standardy i uznaje je za przestarzałe.

Jednak Kościół Chrystusa nie może iść drogą kompromisu.

Naszym powołaniem jest głoszenie całej Ewangelii: