Zarzuty finansowe wobec dwóch hierarchów przypominają o potrzebie uczciwości w służbie
Zarzuty finansowe wobec dwóch syryjskich biskupów w USA przypominają o biblijnych wymaganiach uczciwości od osób sprawujących urząd kościelny.
Syryjskokatolicki biskup Yousif Abdulmasih usłyszał zarzut przywłaszczenia 200 tysięcy dolarów przeznaczonych na remont świątyni w Kalifornii. Środki przekazano mu w czerwcu, mimo że prace zostały wcześniej sfinansowane z innych źródeł. Duchowny opuścił Kalifornię i udał się do stanu Michigan, unikając odpowiedzialności karnej. Kilka miesięcy wcześniej inny hierarcha, Emanuel Saleta, zrezygnował z kierowania swoją eparchią w San Diego po postawieniu mu siedemnastu zarzutów dotyczących prania pieniędzy i defraudacji. Papież przyjął jego rezygnację prywatnie w lutym tego samego roku. Obie sprawy pokazują, jak wielką wagę Biblia przywiązuje do uczciwości osób sprawujących urząd kościelny.
Przebieg wydarzeń w Kalifornii
Jeden z wiernych, Hani Toma, zgłosił sprawę odpowiednim władzom, gdy zauważył brak postępów w remoncie mimo przekazania znacznej sumy. Według aktu oskarżenia pieniądze nie trafiły na konto parafii, lecz zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Duchowny nie stawił się na przesłuchania i wyjechał ze stanu. Sprawa stała się publicznie znana kilka miesięcy po rezygnacji drugiego hierarchy należącego do tej samej tradycji kościelnej. Obie sytuacje dotyczyły społeczności imigranckich na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych.
Środki przekazywane przez wiernych mają służyć określonym celom wspólnoty. Gdy znikają bez śladu, cierpi nie tylko budżet parafii, lecz także wzajemne zaufanie. Biblia podkreśla, że osoby pełniące służbę muszą być wolne od chciwości. Pierwszy List do Tymoteusza jasno określa stawiane im wymagania: „Biskup więc ma być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, umiarkowany, przystojny, gościnny, zdolny do nauczania, nie pijący wina, nie skłonny do bicia, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy pieniędzy” (1 Tm 3,2–3). Chciwość w sprawach materialnych podważa wiarygodność całej posługi.
Emanuelowi Salecie postawiono siedemnaście zarzutów dotyczących prania pieniędzy i defraudacji. Odszedł z eparchii św. Piotra Apostoła w San Diego po tym, jak papież przyjął jego rezygnację za pośrednictwem kardynała Christophe’a Pierre’a. Nastąpiło to kilka miesięcy przed ujawnieniem kalifornijskiej sprawy. Oba przypadki dotyczą tej samej tradycji kościelnej, która zachowuje język aramejski w nabożeństwach i pozostaje w jedności ze Stolicą Apostolską.
Wspólnoty dotknięte podobnymi kryzysami często pytają o skuteczność mechanizmów kontroli. Darowizny wiernych nie są prywatnym funduszem duchownych. Stanowią wyraz zaufania oraz ofiarę składaną na chwałę Boga. Gdy to zaufanie zostaje nadużyte, cierpi cała wspólnota, a jej świadectwo wobec otoczenia traci wiarygodność.
Biblijne wymagania wobec przywódców
Pismo Święte jednoznacznie określa, jakim charakterem powinny odznaczać się osoby sprawujące urząd kościelny. Chciwość i nieuczciwość finansowa nie są drobnymi przewinieniami, lecz grzechami niszczącymi relacje we wspólnocie. Każdy, komu powierzono odpowiedzialność za wspólne środki, odpowiada zarówno przed ludźmi, jak i przede wszystkim przed Bogiem – Tym, który zna serce i zamiary człowieka. Historia obu biskupów dobitnie pokazuje, że zewnętrzne struktury nie zastąpią wewnętrznego posłuszeństwa prawdzie ani uczciwego postępowania.
W Dziejach Apostolskich czytamy o Ananiaszu i Safirze, którzy próbowali oszukać wspólnotę w sprawie darowizny, oraz o konsekwencjach, które szybko dotknęły ich oboje. Ta biblijna historia przypomina, że uczciwość w sprawach materialnych od początku istnienia Kościoła była warunkiem jego wiarygodności. W Polsce podobne pytania o przejrzystość finansową pojawiają się w zborach baptystycznych i wspólnotach zielonoświątkowych, których członkowie domagają się jawnych sprawozdań rocznych oraz niezależnych audytów. Dyskusje na ten temat toczą się zarówno w większych wspólnotach, jak i w mniejszych grupach. Wierni oczekują, że osoby pełniące służbę będą przestrzegać tych samych zasad, które głoszą. Gdy tak się nie dzieje, świadectwo całego Kościoła słabnie.
Skutki dla wspólnoty
Skutki nadużyć finansowych nie ograniczają się do strat materialnych. Takie czyny głęboko ranią relacje międzyludzkie i podważają autorytet urzędu kościelnego. Wspólnota dotknięta podobnym kryzysem potrzebuje czasu, aby odbudować zaufanie. Biblia wskazuje, że warunkiem owocnej służby jest nienaganne postępowanie w codziennych sprawach, w tym w zarządzaniu pieniędzmi.
Historia ta pokazuje, jak ważne jest, by darowizny trafiały na cele, na które zostały zebrane. Duchowni nie są właścicielami powierzonych środków, lecz ich powiernikami i zarządcami. Kiedy ta zasada zostaje naruszona, cierpi nie tylko konkretna parafia, ale także wizerunek Kościoła w oczach otoczenia.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
