Wieczerza Pańska przypomina o ofierze Chrystusa złożonej raz na zawsze
Wieczerza Pańska jako akt wspominania śmierci Chrystusa raz na zawsze według słów apostoła Pawła.
Wieczerza Pańska została ustanowiona przez Chrystusa jako prosty akt upamiętniający Jego śmierć na krzyżu i głoszący ją aż do Jego powrotu. Biblia nie przedstawia jej jako powtórzenia ofiary ani środka udzielania łaski, lecz jako widzialny znak pojednania, które już się dokonało. Uczestnicząc w Wieczerzy, wierni wyrażają swoją więź z Bogiem i ze sobą nawzajem, opartą na dziele dokonanym raz na zawsze.
Ustanowienie i cel Wieczerzy Pańskiej
Chrystus nakazał uczniom łamać chleb i pić z kielicha na pamiątkę Jego ciała i krwi. Apostoł Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian stwierdza, że ilekroć wspólnota spożywa ten chleb i pije z kielicha, głosi śmierć Pana aż do Jego powrotu. Słowa te wyraźnie wskazują, że Wieczerza ma upamiętniać ofiarę krzyżową, a nie ją ponawiać.
Zapowiedzi Starego Testamentu znalazły wypełnienie w pojednawczej śmierci Chrystusa. Odtąd żaden obrzęd nie może ponownie dokonać pojednania ani go dopełnić. Wieczerza Pańska utrwala tę prawdę w sercach wiernych, przypominając im, że dostęp do Boga został otwarty raz na zawsze przez krew Baranka.
Paweł ostrzega przed niegodnym spożywaniem Wieczerzy, odnosząc swoje słowa do konkretnej postawy wobec innych wierzących. Apostoł gani tych, którzy podczas zgromadzeń lekceważą ubogich braci i siostry, powodują podziały i okazują pogardę. Chodzi zatem o troskę o jedność ciała Chrystusa, a nie o indywidualny rachunek sumienia przed przystąpieniem do stołu Pańskiego.
Rozpoznawanie ciała oznacza dostrzeganie potrzeb współwierzących i troskę o jedność. Podobne napięcia obserwujemy również w Polsce, gdy różnice majątkowe lub społeczne wpływają na relacje we wspólnocie, na przykład między zborami miejskimi a wiejskimi. Wspólne łamanie chleba przypomina nam, że wobec krzyża wszyscy jesteśmy równi.
Znaczenie dla codziennego życia wierzących
Chleb i wino służą wyłącznie upamiętnieniu ofiary Chrystusa, nie przemieniają się zaś w ciało i krew Zbawiciela. Każde inne rozumienie dodaje do prostego nakazu Chrystusa elementy, których nie zawiera Pismo Święte. Wspólnota, która pozostaje wierna temu prostemu rozumieniu, unika zarówno nadmiernego rytualizmu, jak i lekceważenia nakazu.
Powrót do biblijnego opisu Wieczerzy Pańskiej pozwala nam skupić się na dziele Chrystusa, a nie na ludzkich interpretacjach. Dzięki temu łatwiej budować jedność między wierzącymi wywodzącymi się z różnych tradycji.
Trwała więź oparta na krzyżu
Wieczerza Pańska nie ponawia ofiary, lecz z wdzięcznością przypomina o jej skutkach. Wspólnota zgromadzona przy stole Pańskim potwierdza, że pojednanie dokonało się raz na zawsze. Pamięć o tym kształtuje nasze wzajemne relacje oraz sposób, w jaki podchodzimy do codziennych podziałów.
Historia Kościoła uczy, że gdy wspólnota odchodzi od prostoty tego nakazu, pojawiają się dodatkowe obrzędy i nauki. Wierność nauczaniu Apostoła zawartemu w Pierwszym Liście do Koryntian chroni nas przed takimi zmianami i kieruje nasz wzrok ku krzyżowi.
Kronika miasta Boguszow-Gottesberg (Boża Góra) - kliknij, aby dowiedzieć się więcej
