Prawda i miłość – dwa filary wiary
W sercu chrześcijaństwa od zawsze spotykają się dwa fundamentalne wezwania: wierność prawdzie oraz miłość, która buduje wspólnotę. Nie są one wobec siebie w opozycji, lecz w Bożym zamyśle wzajemnie się dopełniają. Problem pojawia się wtedy, gdy prawda zostaje oddzielona od miłości albo gdy miłość próbuje funkcjonować bez prawdy. Wówczas to, co miało prowadzić do jedności, staje się źródłem napięć i podziałów w Kościele.
Historia Kościoła pokazuje, że spory doktrynalne rzadko zaczynają się od złych intencji. Najczęściej rodzą się z gorliwości, z pragnienia wierności Słowu Bożemu. Jednak gorliwość pozbawiona pokory łatwo zamienia się w twardość serca, a ta prowadzi do ran, które dotykają nie tylko pojedynczych osób, lecz całe wspólnoty.
Chrzest – znak posłuszeństwa
Jednym z tematów, który od lat powraca w rozmowach między chrześcijanami, jest chrzest. Pismo Święte jasno ukazuje go jako ważny akt posłuszeństwa i publicznego wyznania wiary. Jest on świadectwem nowego życia w Chrystusie i włączenia do wspólnoty wierzących. Jednocześnie Biblia w równie jasny sposób naucza, że zbawienie nie jest rezultatem obrzędów, lecz darem łaski.
Apostoł Paweł przypomina: „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił” (Ef 2:8–9 BW). Chrzest nie jest więc podstawą usprawiedliwienia człowieka przed Bogiem, lecz odpowiedzią wiary na już otrzymaną łaskę. Mylenie znaku z fundamentem prowadzi do niepotrzebnego zamieszania i rodzi napięcia, które zamiast budować Kościół, osłabiają jego świadectwo.
Ewangelia w centrum, nie obrzędy
Nowy Testament konsekwentnie kieruje uwagę wierzących ku Ewangelii jako centrum życia Kościoła. Apostoł Paweł pisał do Koryntian: „Nie posłał mnie bowiem Chrystus, abym chrzcił, lecz abym zwiastował ewangelię” (1 Kor 1:17 BW). Nie oznacza to pomniejszania znaczenia chrztu, lecz właściwe ustawienie proporcji.
Gdy praktyki religijne, nawet te biblijne, zaczynają przesłaniać krzyż Chrystusa, Kościół traci ostrość swojego przesłania. Ewangelia przestaje być dobrą nowiną o zbawieniu z łaski, a staje się systemem wymagań. Tam, gdzie to się dzieje, rodzi się duch rywalizacji, oceniania i duchowej wyższości, zamiast pokory i wdzięczności.
Dary Ducha a owoce Ducha
Podobne napięcia pojawiają się w kontekście darów Ducha Świętego. Kościoły zielonoświątkowe od początku podkreślały ich znaczenie dla budowania wspólnoty i świadectwa wobec świata. Jednocześnie Pismo Święte nigdy nie przedstawia darów jako miary duchowej wartości człowieka ani dowodu jego usprawiedliwienia.
Prawdziwym znakiem dojrzałości duchowej są owoce Ducha: miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć i wierność. Dary bez owoców prowadzą do pychy, owoce bez darów – do stagnacji. Bożym zamysłem jest harmonia, w której Duch Święty działa zarówno w mocy, jak i w charakterze wierzących.
Jedność w Duchu jako świadectwo dla świata
Kościół żyje dziś w świecie pełnym podziałów, napięć i ostrych sporów. Tym bardziej wspólnota wierzących jest wezwana, by być znakiem innej rzeczywistości – Królestwa Bożego. Jedność nie oznacza jednolitości poglądów, lecz zdolność trwania razem mimo różnic, w duchu wzajemnego szacunku i miłości.
Apostoł Paweł przypomina, że miłość „wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma” (1 Kor 13:7 BW). Bez niej nawet najczystsza doktryna staje się narzędziem podziału. Kościół, który potrafi mówić prawdę w miłości, staje się wiarygodnym świadkiem Ewangelii w świecie, który coraz rzadziej wierzy słowom, a uważnie obserwuje postawy.
Zakończenie
Prawda i miłość nie są konkurencją, lecz dwiema stronami tej samej monety. Chrzest, dary Ducha i wszelkie formy pobożności mają prowadzić do jednego celu – uwielbienia Boga i budowania Jego Kościoła. Tam, gdzie zachowana jest pokora i otwartość na prowadzenie Ducha Świętego, nawet trudne rozmowy mogą stać się przestrzenią wzrostu, a nie podziału. Właśnie w taki sposób Kościół pozostaje solą ziemi i światłem świata.
O prześladowaniu ewangelików:
Kronika miasta Boguszów-Gottesberg (Boża Góra) – kliknij, aby dowiedzieć się więcej
Kirk Peter Johanson
