Werset dnia — Dz 24:1-23

⁽¹⁾ A po pięciu dniach przybył arcykapłan Ananiasz z niektórymi prezbiterami oraz z rzecznikiem prawnym, niejakim Tertullusem; wnieśli oni przed namiestnikiem pozew przeciwko Pawłowi.

⁽²⁾ A gdy został wezwany, Tertullus zaczął oskarżać, mówiąc: Wiele pokoju zażywamy dzięki tobie i reformom mającym miejsce w tym narodzie za sprawą twojej przezorności.

⁽³⁾ Zawsze i wszędzie przyjmujemy to, najdostojniejszy Feliksie, z wszelką wdzięcznością.

⁽⁴⁾ Aby zaś więcej cię nie trudzić, proszę, abyś nas pokrótce w swojej cierpliwości wysłuchał.

⁽⁵⁾ Stwierdziliśmy bowiem, że ten człowiek [szerzy] zarazę i wywołuje powstania wśród wszystkich żydów po całym zamieszkałym świecie jako przywódca heretyckiego stronnictwa Nazarejczyków.

⁽⁶⁾ Próbował on też zbezcześcić świątynię i jego schwytaliśmy.

⁽⁷⁾ –

⁽⁸⁾ Od niego też – jeśli wypytasz o to wszystko – sam się możesz dowiedzieć o tym, o co go oskarżamy.

⁽⁹⁾ Żydzi również potwierdzili oskarżenie, zapewniając, że tak się sprawy mają.

⁽¹⁰⁾ A gdy namiestnik skinął na niego, aby mówił, Paweł odpowiedział: Wiedząc, że od wielu lat jesteś sędzią tego narodu, w dobrej myśli podejmuję obronę w sprawach, które mnie dotyczą.

⁽¹¹⁾ Możesz sprawdzić, że nie upłynęło więcej niż dwanaście dni, odkąd przybyłem do Jerozolimy, aby złożyć pokłon [Bogu].

⁽¹²⁾ I nie napotkali mnie świątyni na sporze z kimkolwiek, ani na wywoływaniu buntu tłumu czy to w synagogach, czy po mieście,

⁽¹³⁾ ani też nie mogą dowieść przed tobą tego, o co mnie teraz oskarżają.

⁽¹⁴⁾ To natomiast wyznaję przed tobą, że zgodnie z drogą, którą nazywają herezją w ten sposób służę ojczystemu Bogu, wierząc wszystkiemu temu, co zgodne z Prawem, oraz temu, co napisano u proroków;

⁽¹⁵⁾ mam przy tym nadzieję względem Boga, [spełnienia] której również oni sami oczekują, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

⁽¹⁶⁾ W tym też sam usilnie się staram mieć sumienie nieskazitelne wobec Boga i ludzi zawsze.

⁽¹⁷⁾ A po wielu latach przybyłem, aby mojemu narodowi uczynić wsparcie oraz [złożyć] ofiary,

⁽¹⁸⁾ przy których napotkali mnie w świątyni, po dokonaniu oczyszczenia, bez tłumu i bez zgiełku,

⁽¹⁹⁾ jacyś żydzi z Azji, którzy powinni tu być przed tobą i oskarżać, jeżeli mają coś przeciwko mnie.

⁽²⁰⁾ Albo niech ci oto sami powiedzą, jaką nieprawość znaleźli u mnie, gdy stałem przed sanhedrynem.

⁽²¹⁾ Chyba tylko ten jeden okrzyk, który wydałem, gdy stałem pośród nich: Jestem dziś postawiony przed waszym sądem z powodu zmartwychwstania.

⁽²²⁾ Feliks zaś odroczył ich, dokładniej zaznajomiony z tym, co dotyczy Drogi, powiedział: Gdy dowódca Lizjasz przybędzie, wydam postanowienie w waszej sprawie.

⁽²³⁾ Rozkazał setnikowi strzec go, stosować ulgę i nikomu z jego bliskich nie bronić mu posługiwać.